یک سال...
تابستان
کودکی ی ی ی ی.........
نوجوانی ی ی ی ی...........
جوانی ی ی............
یک سال زیبای سبز بودن
چه زود..............
چهره ی یخ زده
خشک می شود
خرد می شود
خزان را با تمام تنهایی به آغوش می کشد
تارهای شب آسایَش
تار به تار
تمام خوشیها را
یکی پس از دیگری
چه تارهای برف آسایی است!!!
یک سال اشک می شود
سیل می شود
می بارد
تمام شب را..............
اکرم پروانه حسینی
مَن ِ عاشق
من و گرمای وجودش
و صدایی که دلم را گرم می کرد
و طنین ِ گامهایش.........
آخ! امروز
می رود از کلبهء من
او نمی داند که گورم
گور ِ تنهایی و حسرت
حسرت ِ آغوش ِ گرمش
گور ِ من با رفتنش آماده است و
من ِ عاشق
من ِ تنها
تک و تنها.............
آری!اینجا مانده ام تنهای ِ تنها
کاش روزی در کنار قبر ِ تنهایی و سردم
با صدایی گرم و آرام..........
کاش آن روز لحظهای دستان ِ سردم را بگیرد.
اکرم پروانه حسینی
کوچه های تنهایی
بی صدایی
سکوت
و بغض عاشقی.........
من!
اسیر دقایق
عهد بسته با شقایق عاشق
چرا همیشه شقایق؟؟!
بگذار صدای عشق بیاید
عشق, احسان ِ خداست بر دل عاشق ِ من
امروز ناقوسها بخت ِ مرا به شقایق گره خواهند زد
من شقایق نمی خواهم
بگذارید احسانم بماند
اکرم پروانه حسینی
صدایت آهنگ طنین انداز ِ عاشقی
و من
اسطورهء عشق سدهء....
امشب هلهلهء اسطوره های عاشقی
پای کوبی ِ گلها
نورافشانی ِ آسمان
و قلبِ عاشق ِ من
میان ِ عاشقان ِ نامی
شیرین و فرهاد
لیلی و مجنون...........
چه بی شمارند و من....
گفتی فرهاد باشم
اما امروز
فرهاد و شیرین ها
تاج ِ عاشقی ِ زمین و آسمان را بر سرم می گذارند.
اکرم پروانه حسینی
نمی دانم که لیلی یا زلیخا
شدند عاشقترین اسطورهء ما؟؟!!
ولی من می نویسم قصهء عشق
که من عاشقترم از آن دو حالا
اکرم پروانه حسینی
روی گلبرگ شقایق می نویسم:
نام:"تنها"
این وصیت,حرف ِ آخر
حرف ِ آن تنهای ِ آشفته که گویی
"عشق" را
آن عشق ِ پاکش
عشق ِ زیبایش که رفت و........
این وصیت,روی ِ گلبرگ شقایق
کو شقایق؟؟؟؟
عمر کوتاه ِ شقایق
عمر ِ" تنها"
آری! اینجا حرف ِ "تنها"
حرف ِ مرگ است
عشق ِ "تنها" می رود از پیش ِ تنها
بغض ِ "تنها"بغض ِ تنهایی ِ او و
می شود تنهای ِ تنها
زیر ِ خاک,تنهای ِ تنها
بگذریم, "تنها" تنهاست.
اکرم پروانه حسینی
من درون ِ كوچه هاي ِ كودكيها مي دويدم
شايد آنجا با تو باشم
بوي ِ اينجا بوي ِ گلهاي ِ بهاري است
كودكم من
در پي ِ تو
در خيالم
مي دوم سر تا سر ِ آن كوچه ها را
كوچه خلوت
عشق ِ من عشق ِ رسيدن
دوست دارم با تو باشم
لحظه هايم با نگاهت
با صدايت
با تمام ِ بودن ِ تو....
اين همان عشق است اما
در خيالم
در كنارت مي نشينم
من تمام ِ كوچه ها را
با تو شايد....
اين همه مي گويم اما
دوست دارم تا ابد اينجا بماني
اكرم پروانه حسيني
شقايقها نمي رقصند امروز
قناريها نمي خوانند امروز
خدايا رسم عاشق بودن اينست؟
نمي آيد كنارم يارم امروز؟...
اكرم پروانه حسينيمن از آيينه پرسيدم بگويد
درست است, او بيايد يا نيايد؟
نگاهي با ريا كرد و به من گفت
نمي آيد,محال است او بيايد...
اكرم پروانه حسيني
دلم, شايد شبي قلبم بتازد
به سويت, يا به تنهايي بسازد
خدايا اندكي هم سوي ِ من شو
بگو يارم به احساسم بنازد
اكرم پروانه حسيني
دلم لبريز عشق است اين چه رسمي است
بگوييد رسم دنيا,رسم دل چيست؟
به هر جا مي روم تنها صدايش
به گوشم مي رسد گويا كه او نيست
اكرم پروانه حسيني
خدايا بازگردان عشق من را
بگو من عاشقش مي مانم اينجا
بگو چشمم به جز چشمان او را
نمي بيند,بگو او مانده تنها
اكرم پروانه حسيني
The gillyflower
The gillyflower was alive with a foot-fall of brilliant star
It shined and her petals danced
The earth rotated
And the sun thrown down the star
Suddenly his foot-fall, footprint went out of her sight
The gillyflower like a fluttered flower faded
It gave up her life
It doesn't savour of happiness again.
Akram Parvane Hosseini
THE SUN
The sun was frenzied with moon's love
And frantically administered an oath to be revived
To stay alive
The stonemason wrote the epigraph of her life
Excruciated them
Expunged their love
Exiled them
The sun is excluded not to meet the moon
The sun is bereaved of her fate
It's solitude
Akram Parvane Hosseini
ANEMONE
Ambiguous words get written
Written on the epigraph
It's aloud shouting
With ambiguous words
Ambiguous life between the heaven and earth
It's born like anemone
Came yesterday
Play today
Go tomorrow
!؟It's an anemone with ambiguous words
Akram Parvane Hosseini
ثانيه ها
خاطرات را صلاخي مي كنند
شقايقها را به آتش مي كشند
و دلتنگي ها را..........
كاش زمان مي ايستاد
ساعت را نمي خواهم
تكرار ِ زمان را براي ِ...........
قلب ِ زير ِ خاك رفته ام را روح ِ دوباره ببخش
دل شقايقي ام را گلستان كن
بازگرد
اكرم پروانه حسيني
بي تو من يك مرده ام
در كنار ِ خاطرات
در دل ِ ثانيه ها
هر چه تكرار است و باز
بي تو من يك مرده ام
من نمي خواهم بدون ِ تو بمانم لحظه اي
هر چه تكرار مي كنم ,باز......
بي تو من يك مرده ام
اكرم پروانه حسيني
آشنايي حرف ِ توست,من بي وفايم آشنا؟
مي نويسم شعر ِ حق را تا نباشم بي وفا
مي نوشتي عشق با هم بودن است اما چرا
مي روي با بي خيالي,مي شوي از من جدا؟
عشق, بايد عشق باشد,حرف ِ آخر بود و حال
عشق ِ ما فرياد ِ رفتنهاست, اما بي صدا
مي روي؟ نامحرمي انگار نگاهت مي كند
عشق ِ ما بازيچه اي شد بي خيال اي آشنا
آسمانم رنگ ِ تنهايي و تنها بودنست
مي نويسم آسمانم را به تنهايي چرا؟
من نمي دانم چرا اين بغض ِ تنهايي شكست؟
بي خيال از هر چه گفتي, از شكستن آشنا
من نمي خواهم جدا باشم, بگو يك حرف را
حرف ِ با من بودنت را,لحظه ها را,عشق را
اكرم پروانه حسيني
شب يلداست و باز هم دل من
مي زند فال به نام حافظ
و دل عاشق آن شاخه نبات
و به نام ِ دل ِ آشفتۀ خود
و به نام ِ تنها
و دل و دلتنگي
آنچه را مي خواهم
ديدن ِ توست
من تفأل به دلم مي زنم و
با دلي باراني
و دلي كه حالا, پَرپَرِ يك لحظۀ ديدار شده
از تو باز مي خواهم
و به نام ِ حافظ مي گويم
من تو را مي خواهم
اكرم پروانه حسيني
به چشمانم كمي خاكش غريب است
خدايا اين زمين خونين كفن شد
چرا امشب مسيحا بر صليب است؟
اكرم پروانه حسيني
مرا از عشق و از قلبش جدا كرد
مرا با خاطراتش,با نگاهش
مرا با بغض ِ تنهايي رها كرد
اكرم پروانه حسيني
باز برای ِ شبِ بی غصهء آن روز
چقدر سنگین است
و نفسهایی که, با شمارش كردن
با به ياد آوردن
با صداهايي كه
طي صد روز, مرا چون دم عيسي, به دنيا آورد
آخ!
چقدر سنگين است
بودن و باز نوشتن كه تو را مي خواهم
و نفسهايم را
با به ياد آوردن
مي شِمُرم
سَر صد روز
چقدر سنگين است
آسمانم ابري است
من تو را مي خواهم
آسمان سنگين است
نفسم سنگين است
و قلم,با دل ِ سنگين كه پُر از دلتنگي است
مي نويسد كه دلم!
آسمانم ابري است
من تو را مي خواهم
اكرم پروانه حسيني
گنجشکک اشی مشی لب بوم ِ من نِشَست؟
بغض ِ تنهاییهامو
توی ِ قلب ِ کوچیکش
لب ِ بوم ِ من شکست؟
گنجشکک کوچیک ِ من
لحظه های ِ بی کسی چنگ زده به زندگی
تو اینو خوب می دونی
گریه های ِ بی امون خسته کرده دلمو
یاد ِ اون روزها به خیر
پیش ِ اون کُرسی ِ تنگ
تنگ ِ هم می شِستیمو
واسه تنهاییهامون
قصه ء شاه و پری گفته می شد
یاد ِ اون روزها به خیر
ولی افسوس که الان
دل ِ تنهای ِ منه
با تو هِی حرف می زنه
حرفها و غصه هاشو
پیش ِ تو وا می کنه
گنجشکک کوچیک من
یار ِ من رفته و من
توی ِ این شهر ِ بزرگ
تک و تنها و اسیر
اسیر ِ چاردیواری
اسیر ِ گریه هامم
دل ِ من داد میزنه
دل ِ پُر آشوبِ من
دل ِ پُر غصهء من
می خواد آروم بمونه
گنجشکک کوچیک من
اینجا من تنها شدم
ولی اینو می دونم
اگه پیش ِ من بودی
دل ِ من تنها نبود
گریهء آخر ِ من, بغض ِ تنهایی نبود
گنجشکک کوچیک ِ من
نه! اینو خوب می دونم
گنجشکک اشی مشی لب ِ بوم ِ من نبود
اگه پیش ِ من بودِش
گریهء آخر من , بغض ِ تنهایی نبود
گنجشکک کوچیک من
بغض ِ تنهایی ِ من
اسیر ِ تنهایی شده
اکرم پروانه حسینی
My sky entered from a crack in the window
I gazed
Gazed at the luminous eyes
Eye to eye
Hours and hours
Suddenly everything turned topsy-turvy
Black clouds moved
Thundered
Rained
Dressed in black
Mournful
But ,when I rise again from the dead
I will come next to the window
In the old hut
I need to see you again
Where we've been made so jaded
Open your eyes
I need you.
Akram Parvane-Hosseini
صدای ِ تلخ ِ تنهایی
برایم قصه می خواند
و من کابوس ِ هر روزم
میان ِ خاطرات ِ گرم ِ آن روزها
میان ِ خستگیها و
میان ِ حسرت ِ دیدار
آری
صدای ِ تلخ ِ تنهایی
و امروز را برای ِ خستگیهایم
برای ِ بغض ِ تنهایی
برای ِ حسرت ِ گفتن
برای ِ حسرت ِ دیدار
آری
من امروز را میان ِ هر چه تنهایی است
تنهایم
و حسرت صدای ِ فریاد
روزها!
یک
دو
سه...........
من!
لحظه ها را
یک
دو
سه..............
نمی گذرد
افسوس!
آه!
شمردن سنگین است
کاش ریاضی یاد می گرفتم و.............
رسوایی
ننگ
ننگ ِ بودن
آه !!
سیاه می کند آسمان ِ آبی را
درنگ
درنگ
تمام ِ لحظه های ِ سیاه بودن را
نه ! نه !
کلاغ درنگ نمی خواهد
قلاب سنگت را آماده کن
زیر ِ خاک ِ سیاه
فسیل می شود ننگ ِ سیاهی, خاک !
آری , زیر ِ خاک زیباست
اکرم پروانه حسینی
گفتم برو
رفتی
ولی نمی دانم به کجا
کجای ِ
نا کجای ِ
نا کجا آباد
اینجا آسمان بی رنگ ِ بی رنگ
خورشید سرد ِ سرد
و من
اسیر ِ تنهایی
بی رنگی
سردی و............
گفتم برو
کاش خواب بودم و .................
اکرم پروانه حسینی
یک روز ِ دیگر ,تقویم ورق خورد
یک روز ِ دیگر
یک روز بودن
صبر می کنم من
عادت ندارم حرفی بگویم
پس می نویسم
یک روز ِ دیگر من چشم به راهم
من چشم به راه ِ یک روز ِ دیگر
یک رو ز ِ دیگر
من نیستم اما
روی ِ مزارم یک بیت شعر است
"وقتی که بودم تقویم ورق خورد
اما نگاهم, هرگز ندیدت"
حالا که نیستم
یک قطره باران
یک قطره از تو
دریاست بر من
یک روز ِ دیگر ........
دیگر برایم بودن مهم نیست
یک قطره کافیست
یک قطره از تو
روی ِ مزارم
اکرم پروانه حسینی
